مىكند درآيند . شاهد بر اين مدّعا گفتار خود آنانست كه ميگويند : چگونه خدا وحى را بر مردى از جنس بشر ميفرستد و ما را به پيروى از او ميخواند . نظير اين مرض روحى در بسيارى از ما ديده مىشود كه در مقام تقليد از مجتهد عادل هزار گونه ترديد و شكّ مىكنيم و نمىخواهيم در تحت تبعيّت علمى و عملى او درآئيم ، و در حكومت و دولت اسلام توقّع داريم كه حتماً آن حكومت بايد به دست امام زمان أرواحنا فِداه صورت گيرد و هر حكومتى را گرچه به دست فقيه عالم عادل برقرار شود ، مخدوش و از درجهء اعتبار ساقط ميدانيم . اجراء حدود و تعيين حكّام و نماز جمعه را منحصراً به آن حضرت اختصاص ميدهيم و در زمان غيبت با امكان تشكيل دولت اسلام به دست فقيه عاليقدر ، به هزار گونه ظلم و جنايت تن در ميدهيم و به حكومت‌هاى ظالمانه و جائرانه ميسازيم ، براى آنكه تصوّر مىكنيم تشكيل حكومت فقط بايد به دست آن حضرت تحقّق پذيرد . گرچه روى ادلّه و موازين شرعيّه ، خود آن حضرت به عناوين عامّه يا خاصّه دستور تشكيل حكومت دهد ، باز با انواع گوناگون از شبهات واهيه ميخواهيم آن حكومت را ساقط نمائيم . ديگر نميدانيم كه تشكيل حكومت‌هائى كه بر اساس عدل در عالم اقامه شود و اجراء حدود الهيّه و نصرت از مظلوم ، خود كمك به تشكيل حكومت عدل جهانى آن حضرت و تعجيل در فرج است .